Strona główna
Interaktywny plan miastaNEW !!!
Kazimierz Dolny
Aktualności
Kronika wydarzeń
Muzea, galerie, artyści
Hotele, Pensjonaty
Restauracje, Bary, Puby
Trasy turystyczne
Historia, Zabytki
Miasta partnerskie
Urząd Miasta
Wieści z Gapiej Góry
Linki, sznurki, troczki..
Kazimierz - Notatnik
KazimierzDolny1 - noclegi
Kazimierz - w internecie
Portal Kazimierza Dolnego
Archiwum artykułów 2004
prowadzenie strony
i zdjęcia:
Stefan Kurzawiński


W KAZIMIERZU DOLNYM
Konrad Nawrocki

Album zawiera bogaty 
zbiór zdjęć starego Kazimierza
najwybitniejszych polskich
artystów fotografików


Leszek Długosz

© Copyright by
STUDIO Art & Design

brulion kazimierski NR1

GALERIA: Edmund Bartłomiejczyk, Konstanty M. Sopoćko, Kazimierz Wiszniewski.
Edmund Bartłomiejczyk
Esterka 1929
Powiększ obrazek!!! Edmund Bartłomiejczyk
Kazimierz Dolny 1929
Powiększ obrazek!!! Konstanty M. Sopoćko
- Kazimierz Dolny 1929
Powiększ obrazek!!! Kazimierz Wiszniewski
 - Kazimierz Dolny 1929
Powiększ obrazek!!!

ARTYKUŁY: ANNA TUROWICZ. Kazimierz Dolny w twórczości Jana Gotarda.
Jan Gotard
- Baba z syfonem 1930
Powiększ obrazek!!! Jan Zygmunt Gotard (1898 - 1943), zmarły tragicznie podczas wojny malarz, grafik, rysownik, uczeń Konrada Krzyża-nowskiego, student Tade-usza Pruszkowskiego i Władysława Skoczylasa, później asystent Prusz-kowskiego w Akademii Sztuk Pięknych, był jedną z najbardziej wyrazistych indywidualności grupy. Rozproszony, fragmenta-rycznie zachowany dorobek, a także anegdoty, w które obfituje jego życiorys, składają się na obraz oryginalnego, bezkompromisowego, artysty, tworzącego pod wpływem silnego imperatywu wewnętrznego. Niezwykła barwność jego osobowości, poczucie humoru i talent, głęboko zapadły w pamięć kolegom, którzy po latach często czynili go bohaterem wspomnień. Oprócz uzdolnień plastycznych Gotard posiadał talent organizatorski a także literacki: był współautorem dowcipnego programu Garden Party Monstre jak również kolejnej studenckiej zabawy, które odbyły się w latach 1924 - 1925 w Kazimierzu. Wraz z Zamoyskim i Podoskim pisał teksty słynnych szopek SSP, ponadto z Zamoyskim stworzył statut Bractwa. Zarówno jako twórca jak i organizator był jednym z ważniejszych członków grupy. Trzon malarstwa Gotarda stanowił portret oraz studium portretowe ujęte w formę rodzajową. Dla wczesnego okresu twórczości najbardziej charakterystyczne są tematy fantastyczne, realizowane głównie w grafice i rysunku, później w malarstwie olejnym. W oeuvre artysty obecny jest również pejzaż, wbrew tendencji panującej w Bractwie traktowany marginalnie, tematyka religijna, podejmowana na użytek przyjaciół, martwa natura, głównie w rysunku a także tematy historyczne. Działalność twórcza Gotarda dzieli się na cztery okresy: pierwszy, zawierający się w latach 1923 - 1926, związany jest z nauką w SSP i poszukiwaniem własnych środków artystycznego wyrazu.
 
Artysta ukończył studia w 1927 roku, jednak prace powstałe pod ich koniec prezentują w pełni skrystalizowany styl i przynależą do następnego etapu - okresu tenebrystycznego, zamykającego się w latach 1927 - 1929. Obrazy z tego czasu odznaczają się ciemną tonacją, precyzyjnym rysunkiem oraz ostrym światłem, którego snop wydobywa najważniejsze elementy przedstawienia. Rok 1929 jest w twórczości Gotarda datą graniczną, niektóre z powstałych wówczas przedstawień przynależą do okresu tenebrystycznego, inne otwierają kolejny etap - świetlisty, obejmujący lata 1929 - 1936. Prace wówczas powstałe wyróżniają się stonowaną, niemal monochromatyczną kolorystyką w odcieniach brązu a także specyficznym sposobem modelunku, w którym jasne światło zaciera kontury, dematerializując ludzi i przedmioty. Lata 1937 - 1943 zamykają artystyczny życiorys twórcy, okres ten, w przeciwieństwie do poprzednich, nie jest jednolity. Twórczość Jana Gotarda trudno przyporządkować któremuś z licznych nurtów sztuki dwudziestolecia międzywojennego, powszechne określanie jej mianem typowej dla kierunku uprawianego przez Bractwo św. Łukasza wydaje się dość powierzchowne i nie do końca usprawiedliwione. Najbardziej charakterystyczną jej cechą jest wirtuozeria techniczna. Mistrzowskie opanowanie warsztatu artysta osiągnął dzięki niezwykłej dyscyplinie i cierpliwości, malował z pasją i z całkowitym oddaniem, spędzając nad obrazem całe miesiące. Od najwcześniejszych lat jego prace cechowało upodobanie do dziwności i brzydoty, anegdotyczny wręcz pociąg do tego co tajemnicze i mroczne. Być może na taką wizję świata miała wpływ nieuleczalna choroba epilepsja. W dużym stopniu chorobą wytłumaczyć można również skłonność Gotarda do groteski. Formalnych pierwowzorów jego dzieł należy szukać przede wszystkim w twórczości XV - wiecznych mistrzów niderlandzkich, włoskich, francuskich, w sztuce niemieckiego i włoskiego renesansu a także w twórczości XVII wiecznych Holendrów, Flamandów i naśladowców Caravaggia z całej Europy. Wobec zarzutów imitowania ikonografi i stylu starych mistrzów, artysta, podobnie jak inni Łukaszowcy starał się przełamać paseistyczny charakter dzieł, ..... Całość w wydaniu drukowanym Brulionu