Batik jest szczególną techniką wyrazu artystycznego. Ostateczny wynik osiąga się bowiem na drodze często wielokrotnego barwienia tkaniny nasączanej woskiem, będącym nośnikiem zobrazowania. Znany od lat i powszechnie stosowany w sztuce zdobniczej batik, w rękach Anny Kozłowskiej zyskuje nową jakość. Artyska bowiem przy jego pomocy tworzy nie formy niegeometryczne, lecz obrazy. Obrazy zdumiewające wyobraźnią, rozmachem a równocześnie subtelnością. Tym razem, podczas wernisażu w Kuncewiczówce Anna Kozłowska zaprazentowała cykl "Pory roku". W kwiatach, drzewach, krzewach - a nawet chwastach artystka utrwaliła piekno, obok którego obcująć z przyrodą, przechodzimy często obojetnie. Wystawa będzie czynna do 30 kwietnia b.r. Wernisaż, co staje się zwyczajem wernisaży w Kuncewiczówce, był urozmaicony występem młodych artystów skupionych wokół stowarzyszenia "W stronę sztuki".

Stefan Kurzawiński (Gazeta Wyborcza Lublin)

Daniel de Tramecourt, jak to sam kiedyś określił, studia malarskie ukończył we własnym zakresie. Popularność jaką zyskał w środowisku, zawdzięcza zapewne w równym stopniu uprawianej dziedzinie sztuki jak i kreowaniu nieszablonowego sposobu bycia. Barwna osobowość Daniela zdaje się rzutować w zauważalny sposób na jego malarstwo. Świat widziany jego oczyma staje się wielowarstwowy, zagadkowy, niejednorodny. Otwierający wystawę Waldemar Odorowski, określił to jako " ... działanie na pograniczu bytu i niebytu". I zapewne taka jest właśnie twórczość Daniela de Tramecourt. Subtelne budowanie nastroju przy pomocy barwy, brutalnie przerywane formą wyrazu, w wyniku której człowiek osadzony w stonowanej, "ludzkiej" przestrzeni, jawi się jako stwór, bliski nieomal biologicznego rozkładu. Można więc sądzić, że siła oddziaływania malarstwa de Tramecourta tkwi właśnie w wielkiej wrażliwości odczuć artysty, skrywanych skrzętnie pod pozornie gruboskórną powłoką.
Stefan Kurzawiński (Gazeta Wyborcza Lublin)

Dla chrześcijan Wielki Piątek związany jest z czczeniem pamięci o męce i śmierci Chrystusa. Tego dnia nie odprawia się mszy, lecz liturgię słowa, kończącą się adoracją krzyża. Następnie Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do grobu. W tym roku, odmiennie niż w latach poprzednich, grób urządzony został w kościele św. Anny. Autorem oprawy plastycznej był Jarosław Janowski, we współpracy z Dobrosławem Bagińskim. Monumentalna scenografia wypełniła prawie w całości nawę kościoła. Ułożona na piasku postać Chrystusa, migotliwość dziesiątków świec i czerwień rozpostartej, wznoszącej się ku niebu materii - sprawiały niezwykłe wrażenie. Potęgowane atmosferą smutku i modlitewnego skupienia, a równocześnie oczekiwaniem na nastanie Wielkiej Nocy. Po złożeniu przy grobie monstrancji z Hostią, okrytej białym, przezroczystym welonem, wierni wiedzeni przez swego proboszcza, księdza Tomasza Lewniewskiego, odbyli Drogę Krzyżową. Zgodnie z wieloletnią tradycją przeszli ulicami Kazimierza, by udać się na Górę Krzyżową. Tam właśnie, u stóp samotnie stojących trzech krzyży, w przestrzeni zawieszonej jakby między Niebem a Ziemią, w mrokach nocy ścielącej się nad miasteczkiem, oddali się zadumie przy stacjach upamiętniających ukrzyżowanie i śmierć Chrystusa. Zadumie, nad kondycją człowieka we współczesnym świecie.
SK

Uroczystości rozpoczęte zostały procesją, która przeszła z kościoła św. Anny, ulicą Lubelską, poprzez Rynek - do Fary. Mimo wyjatkowo niesprzyjajacej pogody, procesja zgromadziła liczne rzesze kazimierzan z pięknymi, czasem parometrowej wysokości palmami. Procesję prowadził ks. biskup Ryszard Karpiński w otoczeniu księży, sióstr zakonnych, młodzieży i wiernych. Po mszy świętej w Farze, zgodnie z wieloletnią tradycją, rozstrzygnięty został konkurs na najpiękniejszą palmę.
SK